επιμέλεια: Χριστίνα Αρνή
“…είναι δίκαιο, αν τα δυο τρίτα του χρόνου σας καλύπτονται από την επιστήμη, το ένα τρίτο να αφιερώνεται στο αίσθημα, και είναι με το αίσθημα μόνο που οφείλετε να καταλάβετε την τέχνη- και μ’ αυτό τον τρόπο θα αποκατασταθεί η ισορροπία των ψυχικών σας δυνάμεων”. (CharlesBaudelaire)
Μιλάμε για ανθρώπους καλών προθέσεων όταν δεν μπορούμε να βρούμε ανθρώπους καλών πραγματώσεων.
Η Κόλαση είναι ο χώρος στον οποίο δεν θέλεις και δεν μπορείς να μοιραστείς τίποτε και με κανέναν.
Μήπως τα προβλήματα είναι ο τρόπος που «επιλέγουν» οι λύσεις για να μπουν στη ζωή μας όταν όλες οι άλλες δίοδοι είναι κλειστές;
Πώς θα δούμε αυτό που συμβαίνει; Ως καλό, ως κακό ή ως πραγματικό; Με το καλό ίσως χαρούμε, με το κακό ίσως λυπηθούμε, με το πραγματικό μπορούμε να μάθουμε…
Αν, στην προσπάθειά μας να φανούμε ρεαλιστές γινόμαστε απαισιόδοξοι, ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα όσο κι αυτοί που παρασύρονται από την υπερβολική τους αισιοδοξία. Το θετικό και το αρνητικό συνυπάρχουν και εναλλάσσονται ισορροπημένα στη ζωή.
Το θέμα του σήμερα δεν είναι να φτάσεις στον στόχο∙ το θέμα του σήμερα είναι να αποκολληθείς από την αρχική θέση, να μην είσαι στάσιμος.
Βοηθώντας, στηρίζοντας και ενθαρρύνοντας έναν άνθρωπο που υποφέρει δεν βοηθάμε έναν αλλά πολλούς…
Το μυαλό είναι φτιαγμένο για να αφαιρεί την ελπίδα από τον άνθρωπο αναδεικνύοντας τις δυσκολίες και τα εμπόδια της ζωής ή για να την υπηρετεί επισημαίνοντας τις θετικές πλευρές της ζωής και τις νέες δυνατότητες που προσφέρονται καθημερινά για αξιοποίηση;
Αγαπάμε το καινούριο, αλλά φοβόμαστε το άγνωστο. Έτσι, πολλές φορές, αυτός ο φόβος ματαιώνει την έλευση του καινούριου. Το να συλλέγουμε χρήσιμες πληροφορίες, ίσως κάνει το άγνωστο λίγο πιο γνωστό, λίγο πιο “οικείο”, και το καινούριο λίγο πιο εφικτό…
