Μόλις αντιληφθούμε πως κάναμε κάποιο λάθος, αντί να πέσουμε στην απογοήτευση και την αρρωστημένη ενοχοποίηση, ας διώξουμε μακριά κατά τρόπο συνειδητό την όποια θλίψη ή ντροπή μας κι ας προσπαθήσουμε, ας εργαστούμε δηλαδή, να βρούμε το αίτιο που μας οδήγησε σ’ αυτό το λάθος.
Πέρα από την συγγνώμη ή την συγχώρεση, το να αντιληφθούμε ένα λάθος μας, είναι ένα γεγονός που θα πρέπει να μας φέρει… χαρά. Χαρά, διότι θα έχουμε την ευκαιρία να το διορθώσουμε και να διορθωθούμε. Αυτή δεν είναι, άραγε, η κατεύθυνση της τελειοποίησης κάθε έλλογου όντος;