Ανδρέας Μπράτσος
Εκδόσεις “Κυβέλη”, 2003
Ο Ανδρέας Μπράτσος σπούδασε Φυσική και ασχολήθηκε με την επιστήμη αυτή για πολλά χρόνια. Υστερα αισθάνθηκε την ανάγκη να στραφεί στην έρευνα της αρχαίας ελληνικής ραμματείας, της Μυθολογίας και στη μελέτη των ιερών κειμένων του Χριστιανισμού, προσπαθώντας να εισχωρήσει στην ουσία των γραφών και να αποκρυπτογραφήσει τη συμβολική τους διδασκαλία.
Στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, έχοντας σαν στόχους του, όπως αναφέρει, όχι να απαλλάξει τον Αλκιβιάδη από τα όσα του καταμαρτυρούν (“διότι… στερείται ουσίας μια ετυμηγορία για πράξεις που συνέβησαν πριν από χιλιάδες χρόνια”), αλλά να επανατοποθετήσει σε νέα θέση ισορροπίας όλες εκείνες τις κρίσεις και τις απόψεις γύρω από το πρόσωπό του (“σε μια δικαιότερη, ελεύθερη και απαλλαγμένη από δογματισμούς στάθμη”).
Ενας άλλος στόχος του συγγραφέα είναι “η παρουσίαση των κινδύνων που προέρχονται από την κακή χρήση της ελευθερίας, την οποία παρέχει στους πολίτες η Δημοκρατία, αφήνοντας να διαφανεί ότι οι πόλεις πρώτα αλώνονται από τους ανθρώπους που τις κατοικούν και μετά καταφθάνει ο ξένος κατακτητής”.
Ο αναγνώστης ακολουθεί τον λόγο τριών προσώπων: του συγγραφέα που εξιστορεί τα γεγονότα αυτής της μακρινής εποχής, του οδοιπόρου ως έκφραση του όντος εκείνου που έχει τη δυνατότητα να βαδίζει στα μονοπάτια του παρελθόντος, ελπίζοντας σταθερά πως θα συναντήσει τον ήρωα, και του Αλκιβιάδη, αυτής της τόσο πολυσυζητημένης και αμφιλεγόμενης προσωπικότητας.
Η ιστορία και ο μύθος, η λογική και το συναίσθημα, το φως και η σκιά σφιχταγκαλιασμένα με μια τρυφερή ποιητικότητα, μ’ έναν γλυκύ ρεαλισμό. “Ο Αλκιβιάδης δεν κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο. Του έκλεισαν τον δρόμο οι συκοφάντες”, διαβάζουμε στην αρχή του επιλόγου. Ωστόσο για τον αναγνώστη ανοίχθηκε ένας ακόμα δρόμος. Ενας δρόμος κατανόησης των ανθρώπινων πεπρωμένων και της αληθινής “ανάμνησης”.
παρουσίαση: Χ. Α.