(Παρουσίαση της μόνιμης έκθεσης στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης) (1)

Αρχαία Ελλάδα είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον ελληνόφωνο κόσμο κατά την περίοδο της Αρχαιότητας (2). Αναφέρεται όχι μόνο στο έδαφος του σύγχρονου ελληνικού κράτους, αλλά και σε εκείνες τις περιοχές που εγκαταστάθηκαν στους αρχαίους χρόνους ελληνόφωνοι πληθυσμοί, όπως η Κύπρος, η Ιωνία (σημερινά δυτικά παράλια της Τουρκίας), η Σικελία και η νότια Ιταλία (γνωστή ως Μεγάλη Ελλάδα), και των διεσπαρμένων ελληνικών εγκαταστάσεων στις ακτές όλης της Μεσογείου.

Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν μια πληθώρα θεών, θεοτήτων και ηρώων (3). Είχαν την αντίληψη μίας πολλαπλότητας θείων δυνάμεων, την αντίληψη ότι το Θείον υπάρχει σε πολλές και διαφορετικές οντότητες και μορφές. Στην πραγματικότητα δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο δωδεκάθεο, αλλά υπήρχαν μεγάλοι και μικρότεροι θεοί και άλλοι, που λατρεύονταν τοπικά.

Π.χ. ο Δίας, ο Ποσειδώνας, ο Άρης ήταν οι  “μεγαλύτεροι” θεοί, ενώ ο Διόνυσος ήταν “μικρότερος” θεός.

Για πολλούς ανθρώπους η τέχνη και η επιστήμη είναι δύο ξεχωριστοί τομείς έκφρασης, οποίοι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Κι όμως υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες οι οποίοι εμπνεύστηκαν από την επιστήμη και θέλησαν, με τα έργα τους να τις συνδέσουν. Π.χ. ο Αμερικανός γλύπτης Jim Αccord, θέλοντας να συνδυάσει τις καλλιτεχνικές του δυνατότητες με τις ανθρώπινες γνώσεις γύρω από την πυρηνική τεχνολογία, παρακολούθησε μαθήματα πυρηνικής μηχανικής.   

Ο Σαλβαντόρ Νταλί ζωγράφισε τον Εσταυρωμένο του να βρίσκεται επάνω σε έναν υπερκύβο, προϊόν της προσπάθειας των μαθηματικών να κατανοήσουν τους χώρους με περισσότερες από τις τρεις διαστάσεις.

Ο Πικάσο, επηρεάστηκε έντονα από τις θεωρίες του Αϊνστάιν και του Έσερ, με εικαστικές σπουδές πάνω στην ταινία του Μέμπιους.

 Είναι ένα βιβλίο που δεν αποτελεί ιστορία της τέχνης, ούτε ιστορία της επιστήμης, αλλά προσπαθεί να καταγράψει τον τρόπο που η ζωγραφική και η επιστήμη μπορούν να επηρεάσουν γόνιμα η μία την άλλη.